စုန်းမ👹

တာတေဆိုတဲ့ ကျုပ်က ငယ်ငယ်လေးကတည်းက

အားကြီး စပ်စု တဲ့ကောင်ဗျ။ ကျုပ် ဘယ်တုန်းကမှ

ပြန်မပြောပြချင်တဲ့အဖြစ်အပျက် တစ်ခုရှိခဲ့တယ်။

ကျုပ် တကယ်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရတာပါဗျာ။

အရီးမယ်ခကို ကျုပ်တို့ရွာက လူတွေက စုန်းရိုးကြတယ်ဗျ။

စုန်းရိုးတယ်ဆိုတာ စုန်းမတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ကြတာ

ကို ပြောတာပါဗျာ။ အရီးမယ်ခက ရွာမြောက်ပိုင်းက အစွန်ဆုံး

ဝိုင်းမှာ နေတာဗျ။ သူ့ဝိုင်းက အကျယ်ကြီး။ ထန်းပင်ကြီး

သုံးပင်ရှိတယ်။ ကျုပ်တို့ ရွှာထဲက လူတွေက သူ့ကို သိပ်

အဆက်အဆံ မလုပ်ကြဘူး။ သူကလည်း လူတွေနဲ့ မရောဘူုး

ဗျ။ သူ့ဝိုင်းထဲမှာ သူ့ဟာသူဘဲ နေတာ။ အရီးမယ်ခ ပိုင်တဲ့

ယာတွေကလည်း အများသားဗျ။ အရင်တုန်းကတော့ ရွာလယ်

ပိုင်းမှာ သူ့ညီမ အရင်း တစ်ယောက် ရှိတယ်။

အရီးမယ်မြတဲ့ဗျ။

အရီးမယ်မြ ဆုံးတာ နှစ်နှစ်လောက် ရှိပြီထင်တယ်။

အရီးမယ်မြရဲ့ သားသမီးတွေကတော့ သူတို့ကြီးတော်အိမ်ကို

အဝင်အထွက် ရှိကြပါတယ်။ အရီးမယ်ခရဲ့ ကျောင်းနေဘက်

ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြတဲ့ အရီးမလုံးကြည်တို့

အရီးမဝိုင်းကြည်တို့ အရီးဝိုင်းစိန်တို့လည်း အဝင်အထွက်

် ရှိကြပါတယ်။ ရွာထဲမှာ ဘာမှ သွေးမတော် သားမစပ်ဘဲ

အရီးမယ်ခကို ခင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိတယ်ဗျ။ အဲ့ဒါကတော့

ကျုပ်ပေါ့ဗျာ။ ကျုပ်က ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက အရီးမယ်ခ

အိမ်ကို ဝင်ထွက်နေတဲ့ ကောင်ဗျ။ ကျုပ်အမေရော အရီးတွေ

ရော ဘကြီးတွေရော ကျုပ်ကို လွှတ်ကြိမ်း ကြတာပေါ့ဗျာ။

" နင့်မယ်ခတို့အိမ်ကို ဝင်လိုက် ထွက်လိုက် ကြပ်ကြပ်လုပ်

နင့်ကို အူထုတ်စားသွားမယ် "

လို့ ပြောတဲ့သူက ပြောတယ်ဗျ။

" မယ်ခအိမ်ကို နင်ခဏခဏ သွားရင် နင့်ကို မယ်ခက

ဆိတ်ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်လိမ့်မယ် "

လို့ ပြောတဲ့သူက ပြောပေါ့ဗျာ။

" ဟဲ့တာတေ မယ်ခဆီကို နင်က ခဏခဏ သွားနေတာ

မယ်ခဆီက စုန်းပညာ သင်ချင်လို့လား။ အဲ့ဒါ အဝီစိမှာ

ချိုးကပ်အောင် ခံရမယ့် ပညာဟဲ့ တာတေရဲ့"

လို့ အရီးမယ်သောင်းကလည်း ကျုပ်ကို

ပယ်ပယ်နယ်နယ် ပြောသဗျ။

" ခင်ဗျားတို့ ပြောသလို မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ကျုပ်က အရီးမယ်ခ

ကို ခင်တာသက်သက်ပါ။ ဝိုင်းကြီးတစ်ခုလုံး သူတစ်ယောက်

တည်း နေရတာမို့လို့ လိုတာပြုတာလေးတွေ ကြုံတဲ့အခါ

လုပ်ကိုင် ပေးတာပါ "

" အေး ကျပ်ကျပ်သာ လုပ်ပေး။ မယ်ခက သူ့ယောကျာ်း

အောင်ထိန်ကိုတောင် ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်တာဟဲ့"

ဒါက ကျုပ်အမေကိုယ်တိုင် ပြောတာဗျ။

" ဟာ ဒါတော့ ဟုတ်ပါ့မလား အမေရာ။ သူ့ယောကျာ်း

သူ ပြန်သတ်ပါ့မလားဗျ "

" အဲ့ဒါကြောင့်နင်တို့ ခက်တာပေါ့။ နင်တို့ လူငယ်တွေက

ကြောက်ရမှန်း လန့်ရမှန်း ကို မသိတာဟဲ့။

အောင်ထိန်က သူ့မယား မယ်ခကို ဒီဘဝက ပြန်ကယ်မယ်

ဆိုပြီး အထက်လမ်းဆရာတွေ ဆီမှာ ပညာတွေ သွားယူတာ

ဟေ့။ ပညာယူပြီး ပြန်အလာမှာ သူ့ဆရာတစ်ယောက်လည်း

ပါလာတယ်။ အိမ်ရောက်တော့ သူ့မိန်းမ မယ်ခကို သူ

တို့ပညာနဲ့ ဘယ်လို လုပ်တယ်တော့ မသိဘူး။ မယ်ခက

ဒေါသတွေ အကြီးအကျယ်ဖြစ်ပြီး ပါးစပ်ထဲက မီးတွေ ထွက်

လာတယ်ဆိုဘဲ။ သွားပြီး ချောင်းကြည့်တဲ့ တင်ဝတို့

ခင်သောင်းတို့ ပြောတာ။ မီးက စိမ်းပြာပြာတွေတဲ့ "

" ဟာ ဟုတ်လား အမေ "

" အေး အခုမှ ဟုတ်လား အမေတွေ ဘာတွေ လုပ်မနေနဲ့

ခင်သောင်းပြောတာ ပါလာတဲ့ ဆရာနဲ့ မယ်ခနဲ့ ပညာတွေ

ပြိုင်ကြတာဆိုဘဲ။ မယ်ခက သူ့ပါးစပ်က ထွက်တဲ့စိမ်းပြာပြာ

မီးလုံးတွေနဲ့ ဆရာကို လွှတ်တာတဲ့။ နောက်ဆုံး ဆရာရော

သူ့လင် အောင်ထိန်ရော အိမ်ပေါ်က ဆင်းပြေးကြ

ရတယ်ဆိုဘဲ။

မယ်ခ လွှတ်တဲ့ မီးလုံးကြီးတွေက နောက်က လိုက်လာလို့

ဟိုနှစ်ယောက် ရွာပြင်အထိ ထွက်ပြေးတာ။ ဘယ်လိုမ

မလွတ်ဘဲ သချိုင်းကုန်းနား အရောက်မှာ နှစ်ယောက်စလုံး

ဟပ်ထိုးလဲပြီး

သွေးတွေ အန်တာတဲ့။ တင်ဝနဲ့ ခင်သောင်းက ပြေးပွေ့ပြီး

ခေါ်တော့ ဘယ်လိုမှ ခေါ်လို့ မရတောဘဲ သေပါရောလား "

" ဟင် ဒါဆို တကယ်ဘဲပေါ့ "

" သြော်..ဒီကောင်လေးနှယ့် ကျားကိုက်ပါတယ်ဆို အပေါက်

ကလေးနဲ့လား လုပ်နေရသေး။ နင်တို့ ဘိုးခင်သောင်းနဲ့

သိတာဘဲ။ နင်မယုံရင် ဘိုးခင်သောင်းကို ချော့မေးကြည့်ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ခင်သောင်းက ဒီအကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ

မပြောဘူးတဲ့ "

" ဘာဖြစ်လို့လဲ ဗျ "

" သြော်..မယ်ခကို ကြောက်လို့ပေါ့ဟဲ။ မပြောရဲလို့ပေါ့ "

" နေပါဦး..အမေရဲ။ အရီးမယ်ခက တခြားသူတွေကိုရော

ဘာလုပ်ဖူးသေးတုံး "

" တခြားသူတွေကိုတော့ မယ်ခ ဘာမှ မလုပ်ဖူးသေးပါဘူး "

" ဒါနဲ့များဗျာ..အရီးမယ်ခကို လူတွေက ဘာဖြစ်လို့

ဒီလောက် ကြောက်နေကြတာလဲ "

" သြော် နောက်တစ်ခါ ရှိသေးတယ် ဟဲ့"

"ဟင် ဘယ်လိုတုံး၊အမေရ ကျုပ်ကို ပြောပြစမ်းပါဦး ”

" အေး အေးအဲ့ဒီတုန်းက ဆရာတစ်ယောက်ဟဲ့။

ဘယ်က ရောက်လာတယ်တော့ မသိဘူး။ သျှောင်ထုံးကြီး

နဲ့ဘဲ့။ အောင်ထိန်တို့ သေပြီး လေးငါးနှစ်လောက်မှာ

ရောက်လာတာ။

ရွာထဲ ဝင်ကတည်းက မယ်ခအိမ် ဘယ်မှာတုံးလို့

မေးပြီး မယ်ခဝိုင်းကို တန်းသွားတာ "

" အို ဟုတ်လားဗျ။ ဟိုရောက်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်လဲ "

" ဝိုင်းရှေ့ကနေ အဲ့ဒီဆရာက အော်ပြောတယ်။

ဟဲ့ စုန်းမ နင်အခု ထွက်ခဲ့စမ့်း။ နင့်ပညာတွေ သိမ်းဖို့

ငါလာတာ။ ငါ ဘယ်လို ကောင်လဲဆိုတာ နင်ထွက်

ကြည့်ကြည့်စမ်းပါဆိုပြီး အော်လိုက်ပြောတာဟဲ့။
ရွာထဲက လူတစ်ချို့ကတော့ သွားကြည့်ကြတယ် "

" အမေရော သွားကြည့်သေးလား "

" မကြည့်ပေါင်တော်။ ကျုပ်က ဒါမျိုးစပ်စပ် စု စု

လုပ်တတ်တဲသူ မဟုတ်ဘူး "

" အမေက ကြောက်လို့ မသွားတာ နေမှာပေါ့ဗျ "

ကျုပ် ကအမေကို့ စတယ်။ အမေက ကျုပ်ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး

" အောင်မယ် ကျုပ်က ဘာကြောက်စရာရှိ လို့တုံး။

ကျုပ်နဲ့ မယ်ခက စကားတောင် ကောင်းကောင်း

ပြောဖူးတာ မဟုတ်ဘူး "

" ကဲ ထားပါတော့ဗျာ။ အဲ့ဒီဆရာနဲ့ အရီးမယ်ခနဲ့
ဲ့
ဘာတွေ ဖြစ်ကြတုံးဗျ။ "

" သူတို့ ပြန်ပြောတာကတော့ မယ်ခက ထွက်မလာဘူးတဲ့။

အဲ့ဒီဆရာကလည်း ဝိုင်းအဝမှာ ထိုင်စောင့်ပြီး စိပ်ပုတီးကြီး

ထုတ်စိပ်နေရောတဲ့။ လူုတွေကလည်း စောင့်ကြည့်နေတာ။

သူတို့ပြောတာတွေ မယ်ခကလည်း အိမ်ထဲမှာ သူ့ပညာကို

နှိုးနေတာတဲ့ဟဲ့။ ညမိုး ချုပ်တော့မှ မယ်ခက ဝိုင်းထဲ ထွက်လာ

တယ်တဲ့။ သူတို့ စောင့်နေတဲ့ ဆရာနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်

တွေ့တော့တာဘဲတဲ့ "

" ဟဲ့စုန်းမ။ နင့်ပညာတွေ ငါ့ကို အကုန် လှူမလား။

မလှူဘူးလား တစ်ခွန်းဘဲပြော "

" ဟဲ့ဆရာကောင်။ ငါတို့ ပညာသည်တွေမှာ

စည်းကမ်းရှိတယ်။ နင့်ကို နစ်နာအောင် ငါဘာမှမလုပ်ဘူး။

တခြားသူတွေကိုလည်းငါဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ အေးငါ့ကို

ရန်စလာရင်တော့ သွေးပွက်ပွက်အန်သွားမယ် မှတ်ပေတော့"

" ဟားးးးဟားးးးဟားးးးဟားးးနင့်အဆင့်က ဘယ်လောက်များ

မြင့်နေလို့တုံး။ အေး နင်မှတ်ထားမိုးပေါ်မှာ သိကြား။

မြေပြင်မှာ ငထွားတဲ့။ ငါ့နာမည် ဆရာထွားတဲ့ဟေ့။ နင်တို့လို

စုန်းမတွေကို လိုက်ရှာပြီး သတ်ပစ်နေတာဟဲ့သိရဲ့လား။

နင်တို့လို စုန်းမ တစ်ယောက်သတ်ပြီးတိုင်း ငါပညာတစ်ဆင့်

တိုးတာဟဲ့စုန်းမရဲ့့။ ငထွားရဲ့ ပညာတွေ နင် မြည်းစမ်း

ကြည့်ပေတော့။ ကဲ့့့ပြောနေကြာတယ်။ ရော့ဟေ့ဒီမှာ

ကဝေ အစွယ်မျိုးအင်းတဲ့ "

" ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ အဲ့ဒီဆရာက မယ်ခကို အင်းတစ်ချပ်နဲ့

လှမ်းပေါက်လိုက်သတဲ့"

" ဟာ အရီမယ်ခ ဘာဖြစ်သွားတုံး "

" မယ်ခက သူ့လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို လိမ်ပြီး လှည့်လိုက်တာ

လက်ဝါးထဲကနေ အလင်းရောင်တွေ ဝင်းဝင်း ဝင်းဝင်းနဲ့ထွက်

သွားပြီး အဲ့ဆရာပစ်တဲ့ အင်းနဲ့ သွားထိတာ ' ဝုန်း' ဆိုပြီး

မီးတောက်ကြီး ထသွားတယ်တဲ့ "

" ဟာ ကြောက်စရာကြီးပါလား ဗျ "

" အေးလေ ညကလည်း မိုးချုပ် နေပြီဆိုတော့ မီးရောင်တွေ

ဝင်းခနဲ ဝင်းခနဲ ဖြစ်နေတာတဲ့ဟဲ့ "

" အင်း ဆက်ပြောပြဦးအမေရဲ့ "

" အဲ့ဒီ ဆရာက နောက်တစ်ခါ အင်းတစ်ချပ်နဲ့ ထပ်ပစ်တော့

မယ်ခကလည်း သူ့လက်ဝါးထဲက ထွက်တဲ့ မီးတောက်နဲ့ပစ်

တာတဲ့။ ဟိုဆရာရဲ့ အင်းတွေက မယ်ခဆီကို တစ်ခုမှ

မရောက်ဘဲ လမ်းမှာတင် မီးထထတောက် သွားတာ

တဲ့ဟေ့။ ဟိုဆရာလည်း သူ့ပညာအကုန် သုံးပေမဲ့

မယ်ခက ဖြုံတောင်မဖြုံတော့ လန့်လာပြီး နောက်လှည့်ပြန်

ပြေးရောတဲ့ဟေ့ "

" ဟာ..ပြေးတယ့့့်ဟုတ်လား"

" ဟဲ့ မပြေးလို့ ဘယ်လိုလုပ်မတုံ့းသူ့ပညာ ကုန်ပြီဘဲ။


ပြေးရတော့မှာပေါ့ "

" အရီးမယ်ခကလည်း လွှတ်ပေးလိုက်ရောလား "

" လွှတ်မလား တာတေရဲ့။ စုန်းမပါဆိုနေမှ။

နင် ဒီလိုပြေးတိုင်း လွှတ်မလားဟဲ့ ဆိုပြီး သူ့ပါးစပ်ကို

အကျယ်ကြီးဟပြီး စိမ်းပြာပြာ မီးလုံးကြီး ထုတ်လိုက်ရောတဲ့။

အဲ့ဒီမီးလုံးကြီးက မယ်ခပါးစပ်ထဲက ထွက်လာပြီး ထွက်ပြေး

တဲ့ ဆရာနောက်ကို လိုက်ရောတဲ့ဟေ့ ။ ရွာသားတွေက

လည်း နောက်ကပြေးလိုက်ပြီး ကြည့်ကြတာ။ရွာပြင်က

အဘစိန်တို့ နှမ်းခင်းအစပ် ရောက်တော့ ပြေးနေတဲ့

သျှောင်ထုံးနဲ့ ဆရာကြီးကို မိသွားတယ်ဆိုဘဲ။

အဲ့ဒီ စိမ်းပြာပြာ မီးလုံးကြီးက အဲ့ဒီကိုယ်ထဲကို

ဝင်သွားရောဟဲ့။

အဲ့ဒီမှာတင် ဆရာလုပ်တဲ့လူလည်း နှမ်းခင်းအစပ်မှာ

ဒူးထောက်ကျပြီး သွေးတွေ တဝေါဝေါ အန်တော့တာတဲ့။

မျက်ဖြူကြီး လန်သွားတယ်ဆိုဘဲ "

" ဟင်..မျက်ဖြူကြီး လန်သွားတော့ ဘာဖြစ်တုံးဗျ "

" ဟဲ့..တာတေ။ မျက်ဖြူလန်တယ်ဆိုတာ သေတာပေါ့ဟဲ့ "

" သြော်..အသေကို သတ်ကြတာပါလား "

" အေး..အဲ့ဒါကြောင့် ပြောတာ။ နင်မယ်ခအိမ်ကို

ကျပ်ကျပ် သာသွား။ရွာထဲက လူတွေက နင့်ကိုပါ စုန်းထီးလို့

ထင်ကြလိမ့်မယ် "

" ဘာ..ကျုပ်က စုန်းထီး ဟုတ်လားး "

" အေးလေ မယ်ခက စုန်းမဆိုရင် နင်က စုန်းထီးပေါ့ဟဲ့"

" ဟားးးဟားးးဟားးးဟားးး အမေကလည်းဗျာ။ တော်တော်ကို

ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ ပြောတာဘဲ "
ကျုပ်ကတော့ ဘယ်သူဘာပြောပြောဗျာ။ အရီးမယ်ခကို

ခင်နေတော့ သွားလာဝင်ထွက် နေတာပါဘဲ။

အရီးမယ်ခကလည်း ပြောတယ်ဗျ။

" တာတေ..နင် ငါ့ဆီ လာလာလည်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ့အိမ်မှာ

လိုတာပြုတာတွေ့ရင် ငါမပြောရဘူး။ နင့်စေတနာနဲ့ နင်လုပ်

ကိုင် ပေးသွားတယ်။ ပြီးတော့

ငါ ဘာဘဲ ကျွေးကျွေး နင်စားတာဘဲ။ နင်ငါ့ကို

မကြောက်ဘူးလား "

လို့ တစ်ခါတစ်ခါ ကျုပ်ကို မေးတယ်။

" ဟာ အရီးကလည်း ကျုပ်က အရီးကို ခင်တာပါဗျ။

အရီးက ကျုပ်ကို ဘာမှ မလုပ်ဘူးဆိုတာ ကျုပ်က ယုံပြီးသားပါ

ဗျာ။ ပြီးတော့ လူတွေကို ပြုစားတာတို့ ဘာတို့ဆိုတာ

ကျုပ်က တယ်ပြီး မယုံပါဘူးဗျာ "

" ဟဲ့..တာတေ။ နင်က မကြုံဘူးသေးလို့ မယုံတာ။ ကဲ..ကဲ

နင့်ကို ငါလုပ်ပြမယ် "

လို့ အရီးမမယ်ခက ပြောပြီး ကျောက်စရစ်ခဲလေးတွေ

ကျုပ်ကို ကောက်ခိုင်းတယ်။ ကျုပ်က အရီးမယ်ခရဲ့

ဝိုင်းထဲဆင်းပြီး ကျောက်စရစ်ခဲလေး ငါးခဲလောက် ကောက်

ပေးလိုက်တယ်။ အရီးမယ်ခက ကျောက်စရစ်ခဲလေး

ငါးခဲကို သူ့လက်ဝါးထဲမှာ ဆုပ်ထားတယ်။ ပြီးတော့

နှစ်တောက်လောက်ရှိတဲ့ ဝါးနက်ဝါးလုံးပိုင်းတစ်ခုကို

ထောက်ပြီး ကျုပ်လက်နဲ့ ကိုင်ခိုင်းထားတယ်။ ပြီးတော့

ကျောက်ခဲတွေကို လက်ထဲမှာ

"ဂျောက် ၊ ဂျောက်၊ ဂျောက် ၊ ဂျောက် ”

နဲ့ လုပ်ပြီး ပါးစပ်က ပွစိပွစိနဲ့ ရွတ်နေတယ်ဗျ။

ခဏနေတော့ သူ့လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြတယ်။

ကျောက်စရစ်ခဲလေးတွေ မရှိတော့ဘူး။

" ဟာ ကျောက်ခဲတွေရောဗျ "

" အဲ့ဒါ အပင်းသွင်းတာလေဟယ်။ နင်လက်ထဲက ဝါးလုံးရဲ့

အလယ်က အဆစ်ထဲကို ရောက်သွားပြီလေ "

" ဟာ ဟုတ်လား "



ဆိုပြီး ကျုပ်က ဝါးလုံးပိုင်းကို

လှုပ်ကြည့်တယ်။ ဟုတ်ပါ့ဗျာ။ အလယ်က အဆစ်ထဲမှာ

ကျောက်ခဲတွေ ရောက်နေတယ်ဗျို့။

"ဂျောက့့့်ဂျောက့့်ဂျောက့့့်ဂျောက့့့်”နဲ့။

" ကဲ မီးဖိုထဲက ဓားမသွားယူပြီး ခွဲကြည့်လိုက်လေ "

ကျုပ်က မီးဖိုထဲက ဓားယူပြီး ဝါးလုံးကို ခွဲချလိုက်တယ်။

" ဟာ..ဟုတ်တယ်ဗျို့။ ကျုပ် ကောက်လာတဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲ

ငါးခဲဗျာ။ ဝါးလုံးအလယ် အဆစ်ထဲကို ဘယ်လိုများ

ရောက်သွားတယ် မသိဘူးဗျ "

" အဲ့ဒါ လူကို အပင်းသွင်းတာဟဲ့တာတေရဲ့ "

ကျုပ်လည်း ဒီတော့မှ ကြက်သီးတွေ ဘာတွေ ထသွားတာဗျို့။

" တော်သေးတာပေါ့ အရီးရာ။ စောစောက အရီးလုပ်လိုက်တာ

လက်လွန်သွားပြီး ကျုပ်ဗိုက်ထဲ ရောက်သွားမှ ဖြင့်ဗျာ "

" ဟားးးးးဟားးးးဟားးးးးးဟားးးမရောက်ပါဘူ့း့တာတေရဲ့ "

လို့ အရီးမယ်ခက ပြောသဗျ။

"ကျောက်ခဲထည့်သလိုဘဲ တခြားဘာထည့်ချင် ထည့်ချင်

ထည့်လို့ရတယ် "

" တခြားဟာတွေလည်း ရှိဦးမှာပေါ့နော် အရီး "

လို့ ကျုပ်က စပ်စု ကြည့်လိုက်တယ်။ တာတေဆိုတဲ့ကောင်က

လွှတ်စပ်စုတတ်တာ။ ခင်ဗျားလည်း သိသားဘဲဗျာ။

" ကဲ နင်ကြည့်ချင်သေးရင် ဟိုတိုင်က သံငုတ်မှာ ချိတ်ထားတဲ့

နဖားကြိုး ယူလိုက် "

အရီးက ယာတွေ နွားတွေ ရှိတယ်ဗျ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဝိုင်းထဲမှာ

တော့ နွားတွေ မထားဘူး။ သူ့ယာလုပ်တဲ့ ကိုမောင်ပုတို့

ဝိုင်းမှာဘဲ ထားတာ။ ကျုပ်က တိုင်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ နဖားကြိုး

ကို ဖြုတ်လိုက်တယ်။ အရီးက ကျုပ်ပေးတဲ့ နဖားကြိုးခွေကို

ဖြည်လိုက်ပြီး သူ့လက်မှာ ရစ်ပတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့မှ

အခွေလိုက် ဖြုတ်ပြီး လက်ဝါးပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။ ပြီးတော့

အိမ်ပေါက်ဝကို သွားပြီး

" တာတေ့့နင်အောက်မဆင်းနဲ့အိမ်ပေါ်ကဘဲ ကြည့်နေ "

လို့ ပြောပြီး ဝိုင်းထဲ ဆင်းသွားတယ်။
သြဇာပင်ကလေး အောက်ကိုသွားပြီး ကြိုးခွေကို ပါးစပ်နား

တေ့ပြီး မန်းမှုတ်နေတယ်ဗျ။ ခဏနေတော့မှ ကြုးခွေကို

မြေကြီးပေါ်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။

" အောင်မလေး မြွေကြီးဗျ ။မြွေဟောက်ကြီးဗျ"

ကျုပ် ပါးစပ်က လန့်အော်လိုက်တယ်။ အရီးမယ်ခက

ကျုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ပိတ်ပြတယ်။

ဟာ မြွေကြီးက ပါးပြင်းကြီး ခွက်ပြ

" ရွှီးးးးရွှီးးး" နဲ့ အသံပေးနေတယ်ဗျ။

မြွေဟောက်ကြီးမှ နည်းတဲ့ အကောင်ကြီး မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။

အရီးမယ်ခက ခြံထောင့်က ထန်းပင်အောက်မှာ ပြုတ်ကျနေတဲ့

ထန်းလက်ခြောက်ကို လက်ညှိုးထိုး ပြလိုက်တယ်။

မြွေဟောက်ကြီးက ပါးပြင်းခွက်ကြီး ခွက်ပြီး ပြေးသွားတယ်ဗျ။

ြ့ပီးတော့

" ရွီးး" ဆို တစ်ချက်အော်ပြီး ထန်းလက်ခြောက်ကို

ပေါက်ချ လိုက်တယ်ဗျာ။ ကျုပ်ဆိုတာ ကြက်သီးတွေတောင်

တဖျန်းဖျန်း ထသွားတယ်ဗျာ။ ခဏနေတော့ မြွေဟောက်ကြီး

က အရီးမယ်ခနားကို

သွားပြီး ခွေနေတယ်။ အရီးမယ်ခက လက်နဲ့သတ်သလို

လုပ်လိုက်တော့ နဖားကြိုးခွေ ပြန်ဖြစ်သွားရောဗျို့။

ဒီတော့မှ အရီးက ကြိုးခွေကို ကောက်ယူပြီး

အိမ်ပေါ် တက်လာတယ်။

" ကဲ တာတေ။ နင်မြင်ပြီမို့လား။ အဲ့ဒါ ' တိုက်မြွေ '

လို့ခေါ်တယ်။ တိုက်မြွေ ကိုက်ရင် ကုဖို့ဆေးမရှိဘူးတဲ့။

ဒါပေမဲ့ အရီး ဒီပညာတွေနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးခဲ့ဘူး။

အရီး တစ်သက်လုံး လူတွေနဲ့ ကင်းကင်းနေတယ် "

ကျုပ် တွေပြီး အရီးကို ကြည့်နေမိတယ်။ အရီးက ရယ်ပြီး

" တာတေ လန့်သွားပြီထင်တယ်။ ကဲ ကဲ ဒါဆို အရီး

တစ်ခု လုပ်ပြဦးမယ်။ သွား ဟိုတံစက်မြတ်က

သက်ကယ်စလေးတွေ ဖြတ်လိုက် "

ကျုပ်က အရီးမယ်ခပြောတဲ့အတိုင်း တံစက်မြိတ်ကို သွားပြီး

သက်ကယ်ရွက် အစလေးတွေကို ဖြတ်လိုက်တယ်။


" ရပြီ အရီး ရော့ "

လို့ အရီးမယ်ခကို ပေးလိုက်တယ်။ အရီးမယ်ခက

သက်ကယ်ရွက်ကလေးတွေကို ခွဲပြီး ဖြတ်တောက် ပစ်လိုက်

တယ်။ ပြီးတော့ မီးဖိုထဲ ဝင်သွားပီး ဆန်ကော ယူုလာတယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ ကျုပ်ကို မခိုင်းတော့ဘူးဗျ။ စောစောက

ချိုးဖဲ့ထားတဲ့ သက်ကယ်ရွက်ကလေးတွေကို

ဆန်ကောထဲထည့်ပြီး ဆန်ပြာသလို ပြာလိုက်တယ်ဗျ။

အရီးက ပါးစပ်ကလည်း မန်းမှုတ် နေတယ်ဗျို့။

ဆန်ကောကို ထိုင်မပြာဘဲ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြာနေတာဆိုတော့

ကျုပ်လည်းဘာမှ မတွေ့ရဘူးပေါ့ဗျာ။ ခဏနေမှ အရီးက

ကျုပ်ကို သူ့လက်ထဲက ဆန်ကောကို ထိုးပြတယ်။

" ဟာ..ပုစွန်တွေပါလားအရီ့း"

ကျုပ် အလန့်တကြား အော်လိုက်တယ်။ ဟုတ်ပါ့ဗျာ။

ဆန်ကောထဲမှာ ပုစွန်တွေဗျ။ သိပ်အကြီးကြီးတော့ မဟုတ်

ဘူးပေါ့ဗျာ။ အောင်မလေး ဆန်ကောထဲမှာ ခြေထောက်

ကားကား ကြီးတွေနဲ့ လျှောက်သွားနေတာဗျို့။

အားလုံး အရှင်ကြီးတွေ ဗျ။

" ဟားးးးးဟားးးးးဟားးးးးဟားးးးဟားးး"

ကျုပ် သဘောကျပြီး အော်ရယ်မိလိုက်တယ်။ အရီးမယ်ခက

ကျုပ်ကို အလန့်ပြေအောင် လုပ်ပြတာဗျ။ စောစောက

မြွေဟောက်ကြီးကို ကျုပ်တော်တော် လန့်သွားတာ။

" အရီး ဒီပုစွန်တွေ ကျုပ် ကြော်စားလို့ရလား "

လို့ ကျုပ်ကမေးကြည့်လိုက်တယ်။ အရီးက ပြုံးပြီး

ကျုပ်ကို ပြန်မေးတယ်။

" စားရင် ရတာပေါ့ ဟဲ့။ ဒါထက် နင်စားရဲပါ့မလား"

ဒီတော့မှ ကျုပ် လန့်သွားတယ်။ ဗိုက်ထဲမှာ

သက်ကယ်ရွက်တွေ ပြန်ဖြစ်သွားရင် ဘယ့်နှယ့် လုပ်မတုံး။

" မစားရဲပါဘူးဗျာ"လို့ ကျုပ် ဖြေလိုက်ရတာပေါ့ဗျာ။

" အရီး ဒီပညာတွေကို ဘယ်အရွယ်မှာ တတ်ခဲ့တာတုံး "

" အရီး ဆယ့်ခြောက်နှစ် ဆယ့်ခုနှစ်နှစ်မှာ တတ်ခဲ့တာ "

" အရီး ဘာဖြစ်လို့ ဒီပညာတွေကို သင်တာတုံးဗျ"

" အင်း ဒီလို တာတေရဲ့။ အရီးတို့မှာ ညီအစ်မ သုံးယောက် ရှိ

တာ။ အရီးက မယ်ခ။ အရီးညီမက မယ်မြ။

အရီးတို့ အစ်မကြီးက မယ်လှတဲ့။ မမယ်လှက နာမည်နဲ့

လိုက်အောင် ရုပ်ချောတယ်။ မမယ်လှ အပျိုဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ

တစ်ရွာလုံးက ကာလသားမှန်သမျှ ကြိုက်ကြတာပေါ့ကွယ်။

တစ်ရက်တော့ တို့ရွာကို ဆရာတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး

ဆေးကုတယ်။ မမယ်လှကို တွေ့တော့ ဆေးနဲ့တို့လိုက်တာ

ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ဘူး။ အဲ့ဒီမှာတင် မမယ်လှက ဒီလူ့ကို

တန်းတန်းစွဲ ဖြစ်တော့တာပေါ့။ အမေတို့ အဘတို့ကလည်း

လုံးဝ မပေးစားဘဲ မမယ်လှကို အခန်းထဲထည့်ပြီး သော့ပိတ်

ထားကြတာ။ နောက်ဆုံး မမယ်လှ ရူးပြီး သေသွားတယ် "

" ဟာ ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေဗျာ "

" အဲ့ဒီထဲက အရီးလည်း ဆရာဆိုတဲ့ ကောင်တွေကို

စိတ်နာပြီး ဒီပညာကို သင်လိုက်တာ အရီးညီမ မယ်မြကို

လည်း အတူတူ သင်ဖို့ အဖော်စပ်ပေမယ့် မယ်မြက မသင်

ဘူး။ အရီးတစ်ယောက်တည်း သင်ခဲ့တာ "

" အရီး ဒီပညာတွေ သင်တော့ တော်တော် ခက်ခက်ခဲခဲ

သင်ခဲ့ရတာလား "

" ဘယ်ခက်ရမှာတုံး တာတေရယ်။ ငါ့ကို သင်ပေးတဲ့

ပညာသယ်မကြီးက နည်းနည်း နှောနှောတတ်တာ မဟုတ်ဘူး

တဲ့။ မောက်ပြားထက် သုံးဆင့်မြင့်တယ်။ သူတောက်စားတဲ့

အချိန်မှာ ကွမ်းတစ်ယာ ဝါးထားတယ် "

" ဗျာ..တောက်စားတယ်ဆိုတာ ဘာတုံး အရီးရဲ့ "

" အဲ့ဒီ ပညာသည်ရဲ့ ပါးစပ်က မီးတောက်တွေ

ထွက်လာကို ပြောတာ တာတေရဲ့"

" သြော့်"

အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူ့ပါးစပ်ကနေ အရောင်တွေ တောက်နေတဲ့

သွားရည်တွေ ကျလာတယ်။ အဲ့ဒီ သွားရည်တွေ ပေနေတဲ့

ကွမ်းဝါးဖက်ကို ငါ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေးတယ်။ မဝါးဘဲ

မျိုချရတယ်။ ငါက သူ့ထက် တစ်ဆင့်နှိမ့်တဲ့

မောက်ပြားအထက် နှစ်ဆင့်မြင့်တဲ့ ပညာသည် ဖြစ်လာတယ်။

ငါက သာမန် စုန်းတွေထက် အများကြီး

အဆင့်မြင့်တယ် တာတေ "

" သြော်...လွယ်သားဘဲ ဗျ "

" အေး..လွယ်တယ်လို့တော့ ပြောလို့မရဘူးဟဲ။ 

အဲ့ဒီ ပညာဗူးသွင်းတဲ့ အချိန်မှာ မတည့်မတ်ရင် 

အသက်ဆုံး တတ်တယ်။ အသက်စွန့်ပြီး လုပ်ရတာ "

" ဟင်..ဟုတ်လား အရီး။ တော်သေးတာပေါ့့ဗျာ။ အရီးက

အဆင်ပြေ သွားပေလို့ပေါ့ "

" အေး..ဟုတ်တယ်တာတေ။ အရီးရဲ့ ဆရာ ပညာသည် 

သေတဲ့အချိန်မှာ အရီးက သူ့အဆင့်ကို 

အလိုလို ရလာတယ် "

" ဟင်..ဒါဆိုရင် အရီးက မောက်ပြား အထက် သုံးဆင့်ပေါ့ "

" အေ့း့ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်ထိတော့ ပညာကို 

နှစ်ဆင့် ပညာအထိဘဲ သုံးဖူးတာပါ။ ဒါတောင် မခံနိင်ကြပါ

ဘူးလေ"

ကျုပ်က အရီးပြောတာတွေကို ငြိမ်ပြီး တွေနေမိတယ်။

အရီးက ကျုပ်ကို ဆက်ပြီး ပြောတယ်။

" အဲ့ဒီပညာနဲ့ အရီး ဘယ်လူတစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုမှ

ဒုက္ခမပေးဖူးပါဘူး။ သစ္စာတရားမရှိတဲ့ ဆရာယောင်တွေ 

ကိုယ့်က်ိုလာပြီး အန္တရာယ်ပြုရင်တော့ အပြီးတိုင်အောင်

လုပ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အရီးမွေးဖွားလာတဲ့ ဒီရွာကိုလည်း

စောင့်ရှောက်တယ်။ မဟုတ်တရုတ် ဆရာတွေ ဝင်လာရင် 

အမြဲမောင်း ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါတွေကို လူတွေက 

ဘယ်သိမလဲ တာတေ"

" သြော်..ဒီလို ကိုး"

ကျုပ်က ဒီကနေ့ အရီးလုပ်ပြခဲ့တာတွေကို ကျုပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ 

မပြောဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တကယ်လည်း မပြောခဲ့ပါ

ဘူး။ အိမ်က အဘနဲ့ အမေကိုတောင် ကျုပ် ဒါတွေ

မပြောပြခဲ့ပါဘူး။ အရီးမယ်ခနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ကျုပ် 

သိသမျှတွေကို ကျုပ်ရင်ထဲမှာဘဲ ထားခဲ့တာဗျ။ ဒီလိုနဲ့ဘဲ 

ကျုပ်နဲ့ အရီးမယ်ခတို့ ခါတိုင်းလိုဘဲ ခင်ခင်မင်မင် နေခဲ့ကြ

တာပေါ့ဗျာ။ အရီး လိုတာပြုတာ ကျုပ်က လုပ်ပေးနေခဲ့တာဗျ။ 

ဒါပေမဲ့ ဒီလောကကြီးက ကိုယ်ဘယ်လောက် 

ကောင်းအောင်နေနေ

လူယုတ်မာတွေရဲ့ ဒုက္ခပေးတာ ကြုံရတတ်တယ်။ ဒါကြောင့်

လည်း ကျုပ်တို့ ဝိုင်းတောင်ဘက် ကပ်လျက်ဝိုင်းက 

ဘွားတော် ဒေါ်သိန်းမြကြီး ဘုရားရှိခိုးတိုင်း ကျုပ်ကြားနေရတဲ့ 

သူတော်မဟုတ် သူယုတ်မာနဲ့ မတွေ့ပါရစေနဲ့ ဆိုသလိုပေါ့

ဗျာ။ တစ်ရက်တော့ ကျုပ်တို့ရွာကို ဆရာတစ်ယောက် ပေါ်လာ

တယ်။ ရွာရှေ့ပိုင်းက သောင်းတင်ဆိုတဲ့ကောင် ခေါ်လာတာ။ 

အညိုဝတ်နဲ့ စိပ်ပုတီး တစ်ကုံး အမြဲဆွဲထားတဲ့ ဆရာဗျ။ 

အသက်က လေးဆယ်လောက်ဘဲ ရှိသေးတာ။ 

ရွာရောက်ကတည်းက ရှိခိုးလိုက်တဲ့ ဘုရားဗျာ။ 

နေ့ရှိခိုး ညရှိခိုးနဲ့ နေတာဗျ။ သက်သက်လွတ်လည်း 

အမြဲစား တယ်ဆိုဘဲ။ ဗေဒင် ဟောရင်လည်း အမြဲ 

မှန်တယ်ဆိုဘဲ။

လူတွေကို ယတြာချေပေး ပြုပေးပေါ့ဗျာ။ သောင်းတင်တို့အိမ်

မှာ စတည်းကတည်းက ဗေဒင်ဟောနေတာဗျ။ 

တစ်ရွာလုံးကမှန်လိုက်တာ မှန်လိုက်တာနဲ့ နာမည်ကို 

ကျော်လို့ဗျ။ ဆရာနာမည်က ဘာတဲ။ အဲ့့

ဆရာတောက် တဲ့။ ဆရာတောက် ။ 

ဘန့်ဘွေးကုန်းကလည်း လှည်းနဲ့ လာပင့်တဲ့အခါ ပင့်တယ်ဗျ။ 

ငွေယားကုန်းတို့ ငွေတွင်းကုန်းတို့ကလည်း လာပင့်ကြတယ်။ 

သောင်းတင်တို့ မိသားစုလည်း မျက်နှာပွင့်တာပေါ့ဗျာ။ 

ကျုပ်အမေကတောင် ကျုပ်ကို ပြောနေသေးတယ်။

" ဟဲ့.တာတေ နင့်မလည်း ဒီမန်းကျည်းပင် အောက်မှာဘဲ 

မှောက်လိုက် လှန်လိုက် နဲ့ ဆရာတောက်ဆီသွားပြီး 

ဇာတာလေးဘာလေး စစ်ကြည့်ပါလားဟဲ့ ။ ဟောတာ 

ပြောတာ လွှတ်မှန်တယ် ဆိုပါလား "

" မစစ်ချင်ပါဘူး အမေရာ။ ကျုပ်က ဘာကို သိချင်ရမှာတုံး။

ကျုပ်မှာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိတာဗျာ "

" မစစ်ချင်လဲ နေပေါ့တော်"

အမေက အဘပုဆိုးလေး တစ်ထည် ခေါင်းပေါ်တင်ပြီး 

ရွာထဲ ထွက်သွားရောဗျို့။ ကျုပ်လည်း ခါတိုင်းလို ပေါ့ဗျာ။ 

နဂါးဆေးပေါ့လိပ်ကလေး ဖွာပြီး မန်ကျည်းပင်အောက်မှာ 

တွေးနေတာဗျ။ ပြီးတော့မှ ဆေးပေါ့လိပ်ကို အသာချပြီး

ဝါးပိုးခြမ်း ခေါင်းအုံးပေါ် အသာကလေး လှဲချလိုက်တယ်။

" ကိုကြီးတာတေ..အိပ်တော့မလို့လားဗျ "

ကျုပ်လည်း အသံကြားတဲ့ ဝိုင်းဝကို ကြည့်လိုက်တော့ 

ဆင်ပေါက်နဲ့ ဝက်သိုးဗျ။ သူတို့မှာ ကျောင်းနာမည်တွေတော့

ရှိမှာပေါ့ဗျာ။ ကျုပ်တို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ နာမည်ပြောင်တွေဘဲ

မှတ်မိနေတာလေ။

" ဟေ့ကောင်တွေ လာလေ။ ဘယ်သွားကြ မလို့တုံး။

နေက ပူရတဲ့ ကြားထဲမှာ "

" ကိုကြီးတာတေ ဆီကိုဘဲ လာတာဗျ။ ပြောစရာရှိလို့ "

" သြော်..လာလေ။ ထိုင်ကြ။ ဝက်သိုးက ဒီဘက်မှာ ထိုင်။

ကဲ ပြောပါဦး ကိစ္စကို "

ဒီကောင်တွေက ထနောင်းကုန်းမှာ ကျုပ်တို့နောက် 

တက်လာမယ့် ကောင်တွေဗျ။ အသက်ကတော့ 

ဆယ်ကျော်သက် အရွယ် တွေပေါ့ဗျာ။

" ဒီလိုဗျ..ကိုကြီးတာတေ။ ဆရာတောက်ဆီကို 

ဗေဒင် သွားမမေးဘူးလာဗျ "

" ဟာ..မမေးပါဘူးကွာ။ အဲ့ဒါတွေ ငါက 

ဝါသနာ မပါဘူးကွ "

" အဲ့ဒီ ဆရာတောက်ဆိုတဲ့ လူကြီးက လူလိမ်ကြီးဗျ "

" ဟေ့့့ဟုတ်ရဲ့လားကွ "

" သိပ်ဟုတ်တာပေါ့ ။ကိုကြီးတာတေရ။ ဒီလူကြီးက 

ဘုရားတွေ ဟန်ပြ ရှိခိုးနေတာဗျ။ တကယ်ကတော့ 

အောက်လမ်း ဆရာဗျ "

" ဟာ ဟုတ်ရဲ့လား ဝက်သိုးရဲ့”

" ဟိုတစ်နေ့က ပုဗ္ဗာရုံကျောင်းက ရေတွင်းမှာ ကျုပ်တို့ 

ရေချိုးနေတုန်း ကိုသောင်းတင် ဒီဆရာနဲ့ ရေလာချိုးတယ်ဗျ။

ကျုပ်က တစေ့တစောင်း ကြည့်နေတုန်း သူ့ခါးက 

ပုဆိုးကရေလောင်းတဲ့ အချိန်မှာ ဘုရားပုံတွေ 

ဇောက်ထိုး ထိုးထားတာဗျ "

" ဟေ..မင်ကြောင်နဲ့ ထိုးထားတာလား။ မင်း

သေသေချာချာ တွေ့လို့လား ဝက်သိုးရ "

" တွေ့ပ့ါဗျာ။ ကျုပ်က ဆပ်ပြာတုံး ပြုတ်ကျချင် ယောင် 

ဆောင်ပြီး အနီးကပ်ကို ကြည့်လာတာဗျ။ တခြား

ဘယ်နေရာတွေမှာ ရှိသေးလဲတော့ ကျုပ်မသိဘူး "

ကျုပ် တော်တော် အံ့သြသွားတယ်။ လူတွေ တယ်လဲ 

ယုတ်မာကြပါလား။

" နေဦး ကိုကြီးတာတေ။ အခုလာတာ ဒီကိစ္စတင် 

မဟုတ်ဘူးဗျ "

" ဟင် ဘာကိစ္စမျာ ရှိသေးတုံးဟ ဝက်ပေါက်ရ ”

"ရွာရှေ့ပိုင်းက ဘွားတော် ဒေါ်မြရင်ရဲ့သမီး မပန်းရုံကို

ကိုကြီးတာတေ သိလား "

" ဟို ပန်းနွယ်ရဲ့ ညီမမို့လား "

" ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ။ ဟိုနေ့က မပန်းရုံက

ဆရာတောက်ဆီမှာ ဗေဒင်သွားမေးတာ။ အဲ့ဒီက

ပြန်လာကတည်းက ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတာတဲ့။ 

အဲ့ဒါ ဆရာတောက်က မပန်းရုံတို့ ဝိုင်းရှေ့က

ဖြတ်လျှောက်ရင် အိမ်ထဲမှာ မပန်းရုံက ထိုင်လို့မရတော့ဘဲ 

လိုက်ကြည့်တာတဲ့ဗျာ။ အခုတော့ သူ့မိဘတွေက ရိပ်မိပြီး

အခန်းထဲမှာထည့် ပြီး လူစောင့်နဲ့ ထားရတယ်တဲ့ "

" ဟာ့ဒါဆိုရင် ဒီကောင်မလေးတော့ ဟိုအောက်လမ်း

ကောင်ရဲ့ တို့ဆေး ထိသွားပြီ ထင်တယ်ကွ "

" ဗျာ..တို့ဆေး ဟုတ်လားကိုကြီးတာတေ။ ကျုပ်တော့ 

ထိုးဆေးတို့ သောက်ဆေးတို့ဘဲ ကြားဖူးတာပါ "

" ဟေ့ကောင် ဝက်သိုး။ ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက

ညှော်နံ့နံရင် ရှုရတဲ့ ဆေးတို့ပတ် ဆိုတာ 

မင်းမကြားဖူး ဘူးလားကွ "

ဆင်ပေါက်က ခပ်တည်တည်နဲ့ ဝက်သိုးကို

ဟောက်လိုက်တယ်။

" ဟာ ဒီကောင်တွေကလည်း ဘာတွေ လျှောက်ပြော နေတာ

တုံး။ ဘယ်က ဆေးတို့ပတ်ရမှာလဲကွ။ အောက်လမ်းဆရာ

တွေ ဖော်ထားတဲ့ဆေးကွ။ အဲ့ဒီဆေးနဲ့ လူကို တို့လိုက်ရင် 

လူတွေက သတ်ိအမှန် မရှိတော့ဘဲ သူတို့ခိုင်းတဲ့ 

အတိုင်းအကုန် ဖြစ်ရောတဲ့ကွ။ အဲ့ဒါကို ပြောတာ "

" သြော်..အဲ့ဒီလို ဆေးကို ပြောတာလား။ 

ဒါဆိုရင် ဟုတ်နိင်တာပေါ့ဗျာ "

ကျုပ် ဘာလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ လို့တွေးနေတယ်။

" ဟာ..ကိုကြီးတာတေရေ။ နေဦးဗျ့။ ကျုပ်တို့ ပြောဖို့ 

မေ့နေလို့ဗျို့။ အဲ့ဒီ ဆရာတောက်က ဘွားတော်ကြီး 

ဒေါ်မယ်ခကိုလည်း ပြောတယ်တဲ့ဗျ "

" ဟေ..အရီးမယ်ခကို ဘာပြောသတဲ့တုံး "

" ဒီစုန်းမကြီးကို ဒီရွာကနေ မောင်းထုတ်ပစ်မယ် 

လို့ ပြောသတဲ့ဗျ။ ကိုသောင်းတင်တို့ကလည်း ဒီဆရာက

ပိုက်ဆံ တွေ ပေးထားလို့ ထင်တယ်ဗျ။ ဒီဆရာကို 

ဖူးဖူးမှုတ်ထားတာဗျို့ ”

" ကဲ..ဆင်ပေါက်နဲ့ ဝက်သိုး။ မင်းတို့ ငါ့ဆီ လာပြောတာကို 

ဘယ်သူမှ မသိစေနဲ့။ ငါကြည့်စီစဉ် လိုက်မယ်။ မင်းတို့

ပြန်တော့။ သတင်းကို ရသလောက် 

နားထောင်ပြီး ထူးတာရှိရင် ငါ့ကို လာပြောပေတော့ "

" ဟုတ်ပြီ..ကိုကြီးတာတေ။ ဒါဆိုရင် ကျုပ်တို့ 

ပြန်တော့မယ် " လို့ပြောပြီး 

နှစ်ယောက်သား ပြန်သွားကြတယ်ဗျာ။ 

ကျုပ်လည်း အရီးမယ်ခဆီကို ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးလာ

ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အရီးမယ်ခကို အကျိုးအကြောင်း 

အကုန် ပြောပြလိုက်တယ်။

" အောက်လမ်းဆေး သိပ်ကောင်းရင်တော့ သူ့ဆေးကို 

ဖျက်ဖို့ မလွယ်ဘူးဟ။ ဒီအောက်လမ်းသေမှဘဲ ဆေးပြယ်မှာ။ 

အင်း ဒီကလေးမလေးတော့ သနားပါတယ်။ ငါ့အစ်မတုန်းက

လို ဖြစ်တာပါဘဲလား။ ကြာရင် ဒီကလေးမလေး

ရူးသွားမှာ တာတေ "

" ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ အရီးရဲ့"

" အို သူနဲ့ အရီး ပညာပြိုင်ကြရုံ ရှိတာပေါ့ဟ "

" ဟင် ဟုတ်လား အရီး "

" အေး ရွာထဲမှာ ဖြစ်ရင် ရွာနာတယ်။ ဒီအကောင်ကို 

သချိုင်းရောက်အောင် ထုတ်ခဲ့။ ဒီည ငါ သချိုင်းထဲက 

စောင်ေ့နမယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သုံးဆင့်ပညာကို 

ထုတ်သုံးရတော့မှာပေါ့လေ "

" ကောင်းပြီ အရီး။ ကျုပ် ဒီကောင့်ကို ရွာပြင်ရောက်အောင် 

ခေါ်ထုတ်ခဲ့မယ် "

ကျုပ် အိမ်ကို ကပျာကယာ ပြန်လာတယ်။ ဝက်သိုးနဲ့ 

ဆင်ပေါက်ကို ကလေးတစ်ယောက်လွှတ်ပြီး အခေါ်ခိုင်း 

လိုက်တယ်။ ဆင်ပေါက်နဲ့ ဝက်သိုးလည်း ချက်ချင်း 

ကျုပ်ဆီကို ရောက်လာကြတယ်။ ကျုပ်က အစီအစဉ်တွေကို

ဒီကောင်နှစ်ကောင်ကို ပြောပြတယ်။ ဒီကောင်တွေက ကျုပ်ကို 

လွှတ် ခင်တဲ့ကောင်တွေ ဗျ။ ပါးစပ်ကလည်း အားကြီး လုံတာ။ 

ဒီကောင်တွေ ညနေဘက် ဆရာတောက် ရေလာချိုးမယ့် 

အချိန်ကို ပုဗ္ဗာရုံကျောင်းရေတွင်းမှာ ရေချိုးရင်း

စောင့်နေကြရမယ်။ ဆရာတောက်လာရင် ရေတွင်းမှာ 

ရေငင်ရင်းနဲ့ အနားကပ်ပြီး

" ဆရာကြီး ဒီည ရှစ်နာရီ ရွာအနောက်က ညောင်ပင်ကြီး 

အောက်ကို ဆက်ဆက် လာခဲ့ပါလို့ မပန်းရုံက 

မှာလိုက်တယ် "

လို့ ပြောရမယ်။ ဒီကောင်နှစ်ကောင်ကို ကျုပ် ယုံတယ်။ 

အရီးမယ်ခဆီကို ကျုပ် ပြန်သွားပြီး အစီအစဉ်တွေကို 

ပြောလိုက်တယ်။ ည ရှစ်နာရီ မထိုးခင် အရီးမယ်ခရော 

ကျုပ်ရော ရွာနောက်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်ကို 

ရောက်နေပြီဗျ။ ကျုပ်က မလှမ်းမကမ်းက ခြုံထဲမှာ

ပုန်းနေလိုက်တယ်။ လက်ထဲမှာ ငှက်ကြီးတောင် ဓါးကို 

ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားတယ်။ အရိးမယ်ခကလည်း 

ခပ်လှမ်းလှမ်းက ထနောင်းပင်နားမှာ အသာရပ်နေတယ်။

ဒီနေရာကနေဆိုရင် သချိုင်းနဲ့ နီးနေပြီဗျ။ 

အရီးမယ်ခက အောက်လမ်းကို သူ့ဟာသူ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ 

ရှစ်နာရီ ထိုးပြီ။ ဟော..အောက်လမ်းကောင် လာပြီဗျို့။ 

'မ ' နဲ့ထောင်ရင်

ဘယ်သူ ခံနိင်မှာလဲဗျာ။ကျုပိ သေသေချချာ ကြည့်တယ်။

ဒီလူ တစ်ယောက်တည်း လာတာဗျ။ ညောင်ပင်ကြီးအောက် 

ရောက်တော့ အောက်လမ်းကောင်က 

ဟိုရှာဒီရှာ လုပ်နေတယ်ဗျ။

" ဟားးးးဟားးးးဟားးးဟားးး "

အရီးမယ်ခက တဟားဟားးနဲ့ အော်ရယ် လိုက်တော့ 

ဒီလူ ကြောင်သွားတယ်။ ခဏနေမှ သဘောပေါက်သွားပုံ

ရတယ်ဗျ။ 

" သြော်..လက်စသတ်တော့ နင်တို့က 

ငါ့ကိုထောင်ချောက် ဆင်တာကိုး။ ဟဲ့စုန်းမ နင့်ပညာက 

ဘယ်လောက်ထက် လို့တုံး "

အရီးမယ်ခက ထနောင်းပင်ရိပ်ကလေးကနေ အပြင်ကို 

ထွက်လာတယ်။

" ဟဲ့..အကောင်။ အောက်လမ်း အယုတ်တမာ။ 

နင့်လိုကောင်မျိုးကို သတ်ဖို့ ငါဒီပညာကို သင်ထားတာဟဲ့။

ကဲ စမ်းလိုက်စမ်း "

အရီးမယ်ခက အဲ့ဒီလို ပြောလိုက်တော့ အောက်လမ်းက 

သူ့လက်နှစ်ကို ရှေ့ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ပါးစပ်က ရွတ်ဖတ် နေ

တယ်ဗျ။ ကျုပ်ကတော့ ဒီလူကို ကျုပ်လက်ထဲမှာ ကျစ်ကျစ်

ပါအောင် ဆုပ်ထားတဲ့ ငှက်ကြီးတောင် ဓါးနဲ့သာ ပြေးပြီး ပိုင်း

လိုက် ချင်တာဗျို့။ ဟော အောက်လမ်းရဲ့ လက်ထဲမှာ 

အရောင်တွေ တဝင်းဝင်း လက်လာတယ်ဗျ။ 

ဟော..သူ့လက်ဖဝါး နှစ်ခုကြားမှာ အလင်းလုံးကလေး

ဖြစ်လာပြီဗျ။ ဟော့့့ပစ်တော့မယ်။ ပစ်ပြီ။ အရီးမယ်မကို 

အဲ့ဒီအလင်းစက်နဲ့ ပစ်လိုက်တာဗျို့။ ဟာ....

အရီးမယ်ခ ကလည်း ဝင်းခနဲနေအောင် ပြန်ပစ်လိုက်တာဗျို့။ 

အလင်းရောင် နှစ်ခုက လမ်းမှာတင် တွေ့ပြီး..

" ဝုန်း ၊ ဝုန်း " လို့မြည်သွားတယ်။ 

ဟော..အောက်လမ်းက နောက်ကို ရွေ့သွားတယ်ဗျ။ 

ခြေလှမ်း တစ်လှမ်း နှစ်လှမ်း ။

" ဟားးးးးဟားးးဟားးးဟားးဟားးး"

အရီး မယ်ခက အော်ရယ်ပြီး နောက်ကို ဆုတ်သွားတယ်။

အောက်လမ်းက ဒေါသတွေ ထွက်ပြီး 

အရီးမယ်ခနောက်ကို လိုက်တော့တာဘဲဗျို့။ 

" ဟဲ့..စုန်းမ နင်ဘယ်ကို ပြေးမလို့တုံး။ 

နင် ငါ့လက်က လွတ်မယ် ထင်သလား "

လို့ ပြောပြီး ပြေးလိုက်တယ်ဗျ။ တကယ်က အရီးမယ်ခက 

သူ့ကို သချိုင်းထဲ ရောက်အောင် ခေါ်သွားတာဗျ။ 

ဟော..သချိုင်း မရောက်ခင် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်တစ်

ချီစီ အပြင်းအထန် တွယ်ကြသေးတယ်ဗျ။ ဒီတစ်ခါတော့ 

နှစ်ယောက်လုံး တောင့်ခံထားတာဗျ။ ဘယ်သူမှ နောက်ကို 

မရွေ့ဘူး။ ဟော့့့ရောက်သွားပြီ။ သချိုင်းထဲကို ရောက်သွားပြီ။ 

ကျုပ်လည်း ခြုံတွေကွယ်ပြီး လိုက်ချသွားတာ သချိုင်းထဲ 

ရောက်နေပြီဗျို့။ အဲ့ဒီတုန်းမှာဘဲ လူသံတွေ ကြားလို့ 

ကျုပ်လှည့်ကျိလိုကတော့ ရွာသား လေးငါးယောက်

ရောက်လာတယ်။ ဝက်သိုးတို့ ပြောလိုက်တာ နေမှာ။ 

ဟော..တွယ်ကြပြန်ပြီဗျို့။ အရီးမယ်ခက သူ့လက်ထဲက 

ထွက်လာတဲ့ မီးတောက်တွေနဲ့ အောက်လမ်းဆရာ 

ဆီကို လွှတ်လိုက်တယ်။ အောက်လမ်းကလည်း 

သူ့လက်က ထွက်လာတဲ့ အလင်းစက်နဲ့ ကာထားတယ်ဗျ။ 

ဟော 

အောက်လမ်းဆရာက မီးတန်းကြီးတစ်ခု လွှတ်လိုက်ပြန်ပြီဗျို့။ 

အရီးမယ်ခက သူ့အလင်းစက်တွေနဲ့ ပြန်ကာလိုက်တယ်။ 

လိုက်လာတဲ့ ရွာသားတွေလည်း သချိုင်းထဲကို ရောက်လာပြီ

ဗျ။ ရွှာကို အောက်လမ်းဆရာ ခေါ်လာတဲ့ သောင်းတင်လည်း

ပါလာတယ်။ အရီးမယ်ခက စိမ်းပြာရောင် မီးတောက်တွေ 

သူ့လက်ချောင်းတွေက ထွက်လာပြီး မီးတန်းကြီး တစ်ခုတည်း 

ဖြစ်အောင် စုလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အရီးမယ်ခက 

တလက်လက်တောက်နေတဲ့ အဲ့ဒီမီးတောက်ကို 

အောက်လမ်းကောင်ဆီကို လွတ်လိုက်တယ်ဗျ။ 

ဟော့့့့လာပြီ။ အောက်လမ်းဆရာက ပြန်ကာပြန်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အရီးမယ်ခ လွှတ်တဲ့ မီးတန်းကြီးက

တော်တော်ကို ပြင်းတာဗျ။ 

" ဖျန်းးးးးဖျန်းးးးဖျန်းးးဖျန်းးးး"

ဆိုပြီး အောက်လမ်းကောင် ကာထားတဲ့ စက်တွေ ပြတ်ထွက်

သွားတယ်။ အောက်လမ်းဆရာက နောက်ကို တစ်လံလောက်

လွင့်ထွက်သွားတယ်။ ဟော့့့ဖင်ထိုင်ရက်ကို လဲကျသွားတာ

ဗျို့့။ အရီးမယ်ခကိုယ်တိုင်လည်း နောက်ကို နည်းနည်း ယိုင်

သွားတယ်ဗျ။ ဧကန်ကတော့ အရီးနဲ့ ဒီကောင်ကြီး 

ပညာအဆင့်ချင်း တူနေပြီ ထင်တယ်ဗျ။ ဟော့့ပြန်ထလာပြီဗျို့။ 

ဟာ့့ဒီတစ်ချီတော့ တကယ့် ပွဲကြီးပွဲကောင်းဘဲ ထင်တယ်။ 

အရီးမယ်ခကလည်း ပါးစပ်ကြီးဟပြီး စိမ်းပြာရောင် 

မီးတောက်တွေ ထုတ်နေတယ်။ အောက်လမ်းကောင်က

လည်း သူ့ပါးစပ်ကြီးဟပြီး လိမ္မော်ရောင် မီးတန်းကြီးကို 

ထုတ်နေတယ်ဗျ။ ဟော့့့မှုတ်ပြီး မီးတန်းတွေ မှုတ်ထုတ် 

လိုက်ကြပြီဗျို့။ မီးတန်းနှစ်ခု ပြေးပြီးတိုက်ပြီ။ 

" ဝုန်း" ဟာ့့့မီးတန်းနှစ်ခုက လိမ်ပြီး ဆက်ထွက်သွား

ပြီဗျို့။ ထိပြီဗျို့့့ထိပြီ့့။ နှစ်ယောက်စလုံးကို ထိတာဗျို့။ 

နှစ်ယောက်စလုံး ဖင်ထိုင်ရက် လဲသွားကြပြီဗျို့။

" ဟာ..အရီး"

ကျုပ်က အရီးမယ်ခဆီကို ပြေးမယ်အလုပ်မှာ

" တာတေ့..မလာနဲ့့"

လို့ အရီးမယ်ခက အော်လိုက်တယ်။ ကျုပ်လည်း 

အောက်လမ်းကောင်ကို ဓါးနဲ့ပိုင်းဖို့ ဓားကို ကျစ်ကျစ်

ဆုတ်လိုက်တယ်။ အောက်လမ်းကောင်က ဒယီးဒယိုင်နဲ့ 

ထလာပြန်တယ်ဗျ။ ဒီတုန်းမှာဘဲ လုံးဝမမျှော်လင့်တာ 

ဖြစ်လာတယ်ဗျို့။ ဂူတွေပေါ်ကနေ ဖြူဖြူရိပ်ကြီးတစ်ခု ဖြတ်ပြေး

လာတယ်။ အရပ်ဆယ်ပေလောက် ရှိတာ။ ဆံပင်ဖားလျားကြီး

ချလို့ဗျ။ ကျုပ် ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့ဗျာ။ ဒါ့့မဖဲဝါဗျ။ 

မဖဲဝါ့့။ လေထဲမှာ လွင့်နေအောင်ကို ပြေးလာတာဗျို့။

" ဘုန်း ၊ ဘုန်း ၊ ဘုန်း"

" အင့် ၊ အင့် ၊ အား"

ဒယီးဒယိုင် ထလာပြီး အရီးမယ်ခကိုအပြတ်ရှင်းဖို့ ပြင်နေတုန်း

အောက်လမ်းကောင်ရဲ့ ကျောကုန်းကို မဖဲဝါ ဆက်တိုက် 

ရိုက်ချလိုက်တာဗျို့။ 

'အား' 

ဆိုပြီး အော်လိုက်တဲ့ အသံကြီးက အောက်လမ်းကောင်ကြီးရဲ့ 

နောက်ဆုံး အသက်ငင်သွားတဲ့ အသံဘဲဗျ။ 

" ဝေါ့" 

ဒူးထောက်ရက် ကျသွားပြီး သွေးတွေ မြင်မကောင်းအောင်

အန်လိုက်တဲ့ အောက်လမ်းဆရာ။ ဆရာတောက် ရှေ့ကို 

ဟပ်ထိုးကြီး ထိုးကျပြီး ငြိမ်သွားတယ်ဗျို့။ မဖဲဝါကြီးလည်း

ဖြတ်ခနဲ ပျောက်သွားတယ်။ ကျုပ်နဲ့ ရွာသားတစ်ယောက်က 

အရီးမယ်ခကို ပြေးထူတယ်။ သောင်းတင်ကလည်း 

အောက်လမ်းဆရာမှန်း မသိလို့ရွာကို ခေါ်ခဲ့မိတဲ့ အကြောင်း 

တောင်းပန်တယ်ဗျ။ ဒီအောက်လမ်းရဲ့ အလောင်းကိုရွာထဲ 

ပြန်မသယ်ဘဲ သချိုင်းမှာဘဲ မြှုပ်ပစ်ဖို့ သဘောတူကြတယ်။

ကျုပ်ကတော့ အရီးမယ်ခကို သူ့အိမ် ပြန်ပို့ပေးတယ်။ 

တစ်ရွာလုံးကလည်း အရီးမယ်ခကို နားလည်သွားကြတယ်။ 

အရီးမယ်ခကတော့ ဒဏ်ရာပြင်းပြင်း

ရသွားပုံဘဲဗျ။ သိပ်တောင် မလှုပ်နိင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူအရမ်းကို ကျေနပ်နေပုံ ပါဘဲဗျာ။ ပန်းရုံလည်း

အောက်လမ်းဆရာ သေသွားမှ မိနေတဲ့ ဆေးပြယ် 

သွားပြီးသတိမှန် သွားတာပေါ့။ 

" တာတေ ဟိုညက ရောက်လာတာ။ ဘယ်သူတုံး

နင်သိလား" 

လို့ အရီးမယ်ခက ကျုပ်ကို မေးတယ်။ ကျုပ်က 

" သိပါတယ်..အရီးရာ။ အဲ့ဒါ မဖဲဝါကြီး ပါဗျာ ”

" ဟေ...နင်က ဘယ်ဆိုးလို့ တုံး။ မဖဲဝါကိုတောင် 

သိတယ်..ဟုတ်လား" 

လို့ အံ့သြပြီး ကျုပ်ကို ပြောတယ်။ ကျုပ်ရောရွာထဲက 

လူတွေပါ အရီးမယ်ခကို ဂရုစိုက်ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အောက်လမ်းနဲ့

တိုက်တုန်းက ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ကြောင့် အတွင်းကြေ ကြေသွားပုံရ

တယ်ဗျာ။ တစ်လလောက် အကြာမှာ အရီးမယ်ခ 

ဆုံးသွားတယ်။ သူမဆုံးခင် သူ့ယာတွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်သမျှကို 

တူ ၊ တူမတွေကို ခွဲဝေပေးခဲ့တယ်။ ကျုပ်ကိုတော့ ဘယ်သူမှ

မသိအောင် သူ့ယောကျာ်း ဘကြီးအောင်ထိန် ဝတ်တဲ့ 

ပတ္တမြား လက်စွပ်တစ်ကွင်း ပေးခဲ့တယ်။ 

" ရော့..တာတေ့့။ ဒါနင့်ဘကြီး အောင်ထိန် ဝတ်ခဲ့တဲ့

လက်စွပ် နင်ယူလိုက်" 

လို့လည်း ပြောခဲ့သေးတယ်ဗျ။ အရီးမယ်ခဆုံးတော့ 

တစ်ရွာလုံး လိုက်ပို့ကြတယ်။ အားလုံး စိတ်တော်တော် 

ထိခိုက်သွားတာပေါ့ဗျာ။ ကျုပ်ကတော့ အရီးမယ်ခအတွက်

တကယ်ကို စိတ်မကောင်းခဲ့ဆုံးပေါ့ဗျာ။

Credit @ တာတေ